Ik ben in 1997 afgestudeerd aan de AKI Kunstacademie in de richting tekenen en schilderen.

Ik schilder vrouwen. Hierbij laat ik mij inspireren door foto’s en beelden uit de media, vaak uit de wereld van muziek en film. De vrouwen die ik schilder zijn verleidelijk, mysterieus en ongrijpbaar.

Veel van de portretten van deze personages zijn in wezen zelfportretten. Het zelfportret is een bewijs van bestaan;niet alleen omdat de beeltenis voortduurt na de persoon zelf, maar ook omdat de gelijkenis zijn oorspronkelijke referentiepunt verlaat en zijn eigen leven gaat leiden. Het zelfportret functioneert voor de maker ook als een medium voor zelfreflectie, waarbij het niet alleen de persoon uitbeeld maar ook het leven dat geleefd is en het tijdperk waarin dat plaatsvond. De betekenis is echter zelden eenduidig. Waar de een droefheid en berusting ziet, ziet een ander nederigheid. Het feit echter dat de beeltenis spreekt is onloochenbaar, ook al is de gebruikte taal niet altijd makkelijk te bevatten. Dit proces van perceptie en projectie is vergelijkbaar met de manier waarop we over vrouwelijk beroemdheden denken.

Een andere bron van inspiratie is de puurheid en onschuld van kinderen. Uit de manier waarop ik schilder spreekt de onbevangenheid van het kind. Mijn keuze om te werken zonder reflectie is mijn manier om de directheid en puurheid van expressie te waarborgen. Ik geef er de voorkeur aan een vlot tempo te behouden terwijl ik schilder. Hierdoor zijn mijn schilderijen niet tot in detail uitgewerkt en hebben ze vaak een los, schetsmatig karakter. Mijn werk wordt gekenmerkt door een spontane, nonchalante en soms wilde schilderstijl.